Motorreis Ierland en Wales mei 2026 dag 10

Dag 10

Heel vroeg op en ditmaal met reden want  “I have a boat to catch”. De ferry zal me van Rosslare naar Fishguard brengen in een kleine 4 uur.

Fantastisch appartement van Rachel, alles erop en eraan. Gisterenavond bij het binnenbrengen van mijn gerief waande ik mij in een SF-movie. Allemaal witte, gelijke huizenblokken zonder enige fantasie in veel te brede straten. Niemand te zien, geen spelende kinderen, geen auto’s, geen spiertje geluid. Een spookdorp als het ware. En dan reden er bijna gelijktijdig drie elektrische auto’s de wijk in. Elk een aparte weg zoemend naar hun huis. Heel onrealistisch, futuristisch gevoel. Bedankt aan helpdesk Bukje (christoph van Power Wheels) voor de zeer vroege interventie bij mijn niet meer werkend keyless systeem. Gelukkig heb ik van alle batterijen een reserve bij.

Ik rij 5 minuten naar de ferry en stel me in de rij bij de andere motards. Enkelen zag ik gisteren nog op restaurant, een andere kwam ik tegen op de Gap of Dunloe. Hij hield me staande om met veel woorden en lof te beschrijven vanwaar hij kwam. Verloren moeite want ik reed die kant op. Enfin, one big family, de meeste op weg naar huis.

Op de boot haal ik een ontbijt, om de tijd te doden. Ik weet dat het op geen ballen trekt en dat het kostelijk is en toch…Tegen de middag zijn we in Fishguard. Blijkt dat mijn motor is omgevallen tijdens de onstuimige overtocht. Eén van de bootslui verontschuldigt zich, degene die hem vastlegde is niet te zien. Ik had hem nog gezegd dat de motoren niet goed vastlagen. Als je het niet al zelf doet hé.

Vanuit de haven beland ik wat hogerop direct in een soort Teletubbieland. Ik stuur mijn BMW lieflijk, bijna sensueel, tussen de groene glooiingen en draaiingen door. De weg is magnifique maar smal, zeer smal. Ik heb daarnet voor het eerst weer eens super 99% getankt. Leuk om te horen hoe de motor terug lekker spint.

Amaai, ’t is druk op de weg. Het is zaterdag, wat wil je? Ik bericht mijn host Rhiannon dat ik niet om 17 maar om 18u zal aankomen. Dat kalmeert me een beetje. Ik leg mezelf nog teveel verplichtingen op en dat hoeft niet. Ik moet wat meer relax zijn, wat meer Van Aert; “ik moet just niks.”

De baan door het Brecon Baecons National Parc is overvol, het is over de ganse afstand filerijden. Niet leuk maar ik moest daar rekening mee gehouden hebben. Foutje van de parcoursbouwer. Ik geniet van een prachtig zicht tijdens het traag rijden, hier moet je zijn om onvergetelijke wandelingen te maken. De volgende vallei heb ik met stip aangeduid wegens waarschijnlijk zeer mooi. Het regent ondertussen ‘Cats and dogs’. Waar zijn al die naftepompen met luifel? Al mijn aandacht gaat naar het veilig rijden door de striemende regen. Het zicht is zeer beperkt, Ik zie amper de rijweg laat staan de aan mij voorbij passerende natuurpracht.

Llansppiddid, Aberllynfy, Llanwrthtl zijn enkele klinkende namen van dorpjes die ik passeer. Hier in Wales gebruiken ze bijna uitsluitend medeklinkers. Ook in de plaatsnamen, die daardoor onuitspreekbaar zijn . Vraag dan maar eens de weg. Best aan Walter, dan kan je een klinker kopen. Na mijn stop onder de luifel en een lekkere kop koffie, ja soms kan dat lekker zijn, begeef ik me volle moed terug op de baan. Nog 30 km te gaan. De dame van de Texacoshop verwittigt me voor een pittige route en volgens haar handgebaar is het een klim van zeker 70%. Ik heb geluk, de regen wordt drup, en die 70% was schromelijk overdreven. Maar wat een finale rit, adembenemend mooi. Bij aankomst is het warempel volledig gestopt met regenen.  Alles gaat en staat met goed weer, maar op de overzeese eilanden geldt dat niet. Ik deed een fantastische rit vandaag desondanks het slechte weer.