Motorreis Ierland en Wales mei 2026 dag 11

Dag 11

Veel te vroeg wakker maar ik wil hier weg, ik voel me niet op mijn gemak. ’t Is pas halfzeven en ik snij al door de ochtendnevel die rond de bergen hangt. Ik heb de weg voor mij alleen en wat voor één. Wat een mooie start van de dag. Niet alleen de weg wordt alsmaar leuker, ook het weer klaart op. De tijd vliegt en in een mum van tijd (exact 2 uur) ben ik al 2 uur aan het zwalpen op het grijze asfalt. Ik stop even aan een wegrestaurant. Er is nogal wat beweging op de parking. Families maken zich klaar om op zondagmorgen te gaan crossen in de woestenij iets verderop. Ik zie een drietal pick-up trucks en trailers met quads erop, ook voor de kinderen zijn er quads op aangepast formaat mee. Een eenzame wielertoerist meldt zich aan voor een vroege koffie. Benieuwd of het wielrennen op zondag hier ook zo’n traditie kent als in Vlaanderen?

Ik vlam door het Snowdon Massif op de smalle éénvaks want ik heb veel zicht en ben alleen op deze wereld. Oppermachtig gevoel. Terug op de grote baan zie ik veel parkings volgestouwd worden, iedereen komt hier om in de bergen te gaan wandelen. Gelukkig dat ze niet komen fietsen.  Let wel, Ik heb niks tegen wielertoeristen maar het zijn niet echt ‘gentlemen’ in het verkeer en in groep voelen ze zich oppermachtig. Daardoor komen ze heel soms een heel klein beetje arrogant over. Voorzichtig genoeg uitgedrukt? En wie zei daarnet iets gelijkaardigs over zichzelf? Er is plaats voor iedereen op deze aardkloot, we moeten het alleen een beetje beter verdelen. Als er een motorrit is op zondag dan gaan we ons soms inschrijven, halen de route en rijden die pas op maandag ofzo. Veel rustiger op de baan zonder de wielertoeristen. En aangezien de gemiddelde leeftijd van motards rond de 60 is, is er tijd zat tijdens de week.

Conwy is een leuke badstad met jachthaven aan de monding van de gelijknamige rivier in de Ierse Zee. Er is een mooie promenade, prachtige brede zandstranden, een enorm groot kasteel en het kleinste huis. “the smallest house in Great Britain” is volgens mij ‘de grootste oplichting in Great Britain’. Je betaald een euro om even binnen te kijken of om een foto van jezelf voor het huisje te nemen. Ik flaneer wat aan het water tussen de toeristen, de zon fel op het gezicht. Een bende motoren vertrekt juist, waaronder enkele Harley’s. Die vinden het blijkbaar nodig om even met de spierballen te rollen door flink wat gas te geven. Het gebulder komt de andere toeristen hun strot uit, zo te zien. Grow up.

Ik haast me nu naar Leek, mijn volgende slaapplaats bij host Rob. Daar heb ik afgesproken met Malcolm, gepensioneerd pubuitbater van de legendarische muziekkroeg  “Wilkes Head”. Malcolm is die Ierse muzikant uit Engeland met de grijze baard die vaak in de 12 apostels kwam musiceren met zijn vrienden. Dat waren altijd memorabele avonden met live folkmusic.

Hij woont op een narrow boat op een smal kanaal dat iets verder in een lage  tunnel, van bijna 120 meter lang, onder Leek verder stroomt. Naast het water staat een oud stationsgebouw en dito seinhuis. Er staan tal van oude treinen en wagons opgesteld. Het zou zomaar een decor kunnen zijn uit ‘Father Brown’ of ‘Midsommer murder’.  Dan vertelt iemand me dat ze voor ‘Peaky Blinders’ aan het kanaal enkele tientallen meters verder hebben gedraaid.

Malcolm is verouderd door zijn oppensioenstelling, zegt hij zelf. Hij zegt me ook dat mijn bezoek de doorslag geeft om zijn paspoort te vernieuwen om weer naar Ieper te komen. Ik hou jullie op de hoogte waar en wanneer er live folkmuziek zal te horen zijn in onze stad.