Balkanreis 25 Dag 12

Dag 12: van Pogradec naar Gotse Delchev

We verlaten Pogradec in de vroege ochtend langs de kustweg die op het einde van het stadje doodloopt. Edwin vindt het gaatje naar de grote baan, ik ben al vertrokken op de fietsstrook. De fietsstrook is afgesloten met ballustrade en de andere kant met vangrail, ik zit gevangen voor minstens een kilometer. En bij overmaat van ramp kom ik terug op de rijweg voor de ogen van de grenspolitie. Ze zijn van Albanië, je weet wel, daar waar ik geen verzekering nam. Oeps en foei KBC. Iets verder betalen we een kleinigheid om door het Galicica National Parc te rijden. 2 euro per motor en 2 euro per rijder. alsof de motor ook alleen door het park kan rijden? Op een bordje staat wat ze met dat geld doen van natuurbehoud, nobel en nodig. Door het park loopt een weg die het meer van Ohrid en het Prespameer verbinden. Op een bepaald punt zijn beiden te zien, zeer mooi. Ook ondergronds staan de meren in verbinding. Het Prespameer ligt 150 meter hoger en levert water aan zijn grotere broer. Maar door massale watergewinning door de boeren dreigt er een serieus watertekort. Een kleine natuurramp komt er aan. Nu moeten we richting Griekenland naar het ZO. Edwin en Garmin rijden voorop maar mijn innerlijke kompas zegt dat we naar het N en NO rijden. Uiteindelijk splitsen onze wegen, ik neem zoals voorzien de weg door Griekenland en Edwin zal Griekenland niet zien maar rijdt een even mooie rit door Noord-Macedonië. We arriveren in Gotse Delchev met enkele minuten verschil. Het was leuk rijden in Griekenland waar de slome bewoners van de kleine dorpen zich door het leven lijken te slepen. 't Is te zeggen, de vrouwen wassen kleren, kuisen de huizen en reinigen de straten, de mannen drinken samen koffie. Het is broeiend heet.